สาเหตุที่ลุงไม่ตอบโต้

posted on 09 Apr 2009 22:34 by naruta-noo-mu in Hospital

ตอนนี้ถือว่าตัวเองทำงานเต็มตัวแล้ว เป็นเจ้าหน้าที่รังสีการแพทย์ โรงพยาบาลราชวิถีแบบเต็มตัวแล้ว คือลงชื่อเข้าทำงานก่อน 8 โมงเช้า และลงชื่อกลับในเวลา 14.30 16.30 น. แต่การทำงานของเรายังเรียกว่า ลูกมือของพี่ๆ อยู่เพราะว่า ยังทำงานง่ายๆ ช่วยพี่ๆไปก่อน ยังไม่ได้เดินฉายคนเดียว

การทำงานที่แผนกรังสีรักษา เป็นอะไรที่เรียกว่า เรียบง่าย เป็นกันเอง สนิทกันตั้งแต่แพทย์ ถึง คนงานกันเลยทีเดียว ในเแผนกเรียกว่า ร้อยละ 90 เป็นสตรี การทำงานจะละเอียด และจุกจิกพอสมควร ซึ่งอยู่ในเกณฑ์รับได้ คือไม่ใช่ว่าจะรับไม่ได้เอาซะเลย แต่ก็ไม่ได้ถูกใจหมดทุกอย่างแต่อย่างว่า ทุกอย่างมันเป็นไปตามใจเราต้องการทั้งหมดได้ที่ไหนหละ

ปัญหาการทำงานคงไม่มีอะไร กับพี่ๆก็ถือว่าพอใจ แต่ว่าเรื่องเครื่องนี่ปวดหัวกับมันเหมือนกันนะ เครื่องจะงอแงมากๆ เพราะว่าอายุไขการใช้งานก็ปาเข้าไป 15 ปีแล้ว ก็เลยงอแงจนหน้าน่าโมโห วันไหนฝนตก ฟ้าผ่า ก็ไปละ อันนี้เจอมาวันนี้เลย ประตูห้องเปิดไม่ออกซะงั้น ดีนะที่ไม่มีคนไข้อยู่ในห้องฉายแสง น่าสงสารก็แต่คนไข้คนแรก เพราะว่า โดนเพื่อนๆ(คนที่มาฉายแสงเหมือนกัน)แซวซะจนหน้าเสีย แล้วตัวเองก็ใจเสียเอง จากการที่เห็นเจ้าหน้าที่หน้าเครียด เพราะว่าเปิดประตูไม่ได้ซักที พอผ่านคนแรกไปทุกอย่างก็ราบรื่นเป็นไปด้วยดี จะเรียกว่ายังไงดีกับเครื่องฉาย เอาเป็นว่า วันไหนไม่ได้เสีย คงเหมือนคนที่ไม่ได้เสียเงินแล้วนอนไม่หลับแหละ

เข้าเรื่องดีกว่า มีคนไข้อยู่คนนึง แกชื่อลุงเคน เป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก ปัญหาของลุงคือ กลั้นปัสสาวะไม่ได้ เปียกกางเกงทุกวัน แล้วคนงานก็จะถามว่า ลุงอย่าจับเตียง ลุงเปื้อนฉี่ เดี๋ยวเตียงมันจะมีเชื้อโรค ลุงแกก็เหมือนจะฟังไม่รู้เรื่อง ออกจะกวนๆด้วยซ้ำไป อ่าวไม่ให้จับ(ตรงที่เลอะฉี่) แล้วจะให้ทำไง คุยกับแกเท่าไหร่ก็เหมือนจะคุยกันไม่รู้เรื่อง

แล้ววันนี้เลยตัดสินใจคุยกับลุงอีกครั้ง หลังจากเอือมระอา ที่ลุงคุยไม่รู้เรื่องซักที

หนู : ลุงเป็นคนที่ไหนคะ

ลุง : คนสระแก้ว

หนู : ลุงคนบ้านเดียวกับหนูเลย หนูก็คนสระแก้ว ลุงเว้าอีสานได้บ่(เสียงในฟิล์มแล้วตอนนี้)

ลุง : เว้าได้ ลุงเป็นคนโคกสูง

หนู : ลุงมีญาติบ่

ลุง : มีอยู่

คนงาน : ทำไมลุงไม่ค่อยตอบพวกหนูเลยเวลาถาม

ลุง : ได้ยินก็ตอบ บ่ได้ยินก็บ่ตอบ 

ลุง : เว้าอีสานเป็นกะบ่เว้ากับลุงแต่แรก เว้าไทยมันเว้าบ่คัก  เว้าจั่งซี้ค่อยเว้ากันง่ายแหน่

แล้วพวกเราก็ถึงบางอ้อ ว่าทำไม๊ ทำไมลุงเคน ถึงไม่ตอบพวกเราเลย เพราะว่าลุงพูดไม่สนุก(เว้าบ่คัก) ถ้าหนูเว้าอีสานกับเพิ่นตั้งแต่แรก คงจะบอกเพิ่นได้ทุกอย่าง

นี่คือปัญหานึงที่พบในที่ทำงาน การสื่อสารกับคนไข้ จะเห็นว่า บางทีบอกคนไข้ว่า อืม เดี๋ยวลุงไปเอาประวัติที่ช่องเบอร์... แล้วไปตรวจสอบสิทธิ์ที่ช่อง.... บางทีคนไข้ก็ทำหน้า???? เพียงแค่คุณอธิบายเพิ่มเติมให้คนไข้อีกนิดนึง จะเป็นการช่วยเค้าได้อีก เพราะว่าการที่บอกแค่ข้อมูลเพียงนิดเดียว คนไข้ต้องคลำหาทางไปเลยทีเดียว  แล้วอีกปัญหาก็คือคนไข้ที่ค่อนข้างจะสูงอายุบางทีก็จะพูดหรือว่าฟังได้ดีใจภาษาท้องถิ่นของแต่ละคน ก็เหมือนตัวอย่างของลุงเคนนี่หละค่ะ 

บางทีภาษาไทย ภาษาอังกฤษที่เราใช้สื่อสารกัน แล้วบวกกับภาษาท้องถิ่นของแต่ละภาคเข้าไปด้วย จะทำให้การทำงานสะดวกและสนิทสนมกับคนไข้มากขึ้นด้วย

ด้วยความที่หนู พูดอีสานได้ พูดเหนือได้นิดหน่อย พูดใต้ได้เพราะเมท พูดเหน่อได้ เรียกว่ายังไงดี ฟังออกเผื่อเค้าด่า มันเป็นผลดีกับเราอย่างนี้นี่เอง ทำงานกับคนมาจากหลายภาคฟังเค้าได้ ตอบโต้ได้ มันทำให้การปฏิสัมพันธ์ได้ง่ายขึ้น คนเฒ่าคนแก่เค้าจะเอ็นดูเรามากเป็นพิเศษด้วย

 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณ kitipan ค่ะ สำหรับกำลังใจดีๆที่ให้ ปลื้มมากเลยค่ะbig smile

#3 By Naruta_noo_mu on 2009-04-15 23:07

เรื่องน่าอ่านจังเลยคับconfused smile

#2 By kitipan on 2009-04-10 12:14

เม้นคนแรก

แหมๆๆๆ

มาสอนเราพูดมั้งนะ

อิอิ

#1 By tangGM (58.8.130.55) on 2009-04-10 00:06