"หนาวเน๊อะคุณหมอ ไม่หนาวหรอ" เสียงพูดคุยของคนไข้ที่มาฉายแสง เรียกแทนตัวพวกเรา(นักรังสีการแพทย์)ว่าคุณหมอทุกคำ คงไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมเค้าถึงเรียกแบบนั้น เพราะว่าคนไข้ส่วนมากก็เรียกทุกคนในโรงพยาบาลว่าอย่างนั้นหมด ถ้าไม่ใช่คนที่มีความรู้จริงๆ ก็เรียกทุกคนว่าหมอหมด เราก็รับรู้ว่าคนไข้ต้องการสื่อถึงเราเท่านั้น ไม่อาจเอื้อมรับกับตำแหน่งนั้น เพราะว่าความรับผิดชอบ หน้าที่ ต่างกันมากจริงๆ

ทุกวันคนไข้จะมีอาการที่แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะในทางที่ดีขึ้นหรือว่าเลวลง แล้วเราก็จะเห็นพัฒนาการของคนไข้อยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

เช้าของวันปกติของเรา แต่อาจจะไม่ปกติของคนไข้คนหนึ่ง คนไข้มีอาการอิดโรย เหนื่อยและซีด ดูจากประวัติของเมื่อคราวก่อนที่ตรวจเลือด พบว่าคนไข้ต้องได้รับการให้เลือด เนื่องจากเม็ดเลือดลดจำนวนลง คนไข้ยังมีสติ พูดคุยได้ตามปกติ เราในฐานะนักศึกษาทดลองงานในตอนนั้น เดินดุ่มๆเข้าไปก่อนที่พี่ๆจะเข้าไป ด้วยอารมณ์ไฟแรงสูง

"ทำไมห้องนี้หนาวจังหมอ"คนไข้ถามขึ้น 

"เราต้องเปิดแอร์เย็นหน่อยนะ เพราะว่าเครื่องต้องทำงานหนัก เดี๋ยวห่มผ้าให้นะจ๊ะ"เราตอบ

"วันนี้รู้สึกปวดหัวจังเลยหมอ"คนไข้เล่าอาการของตัวเองให้ฟัง จากประวัติคนไข้มีการกระจายตัวของรอยโรคไปที่สมอง จากมะเร็งปากมดลูก

"โรคนี้จะมีโอกาสหายรึป่าวหมอ"ยิงคำถามนี้มา คนฟังอย่างเราก็ถึงกับอึ้งเป็นเลยทีเดียว เพราะเราทุกคนต่างก็รู้กันอยู่แล้ว ว่าเราไม่มีสิทธิจะบอกคนไข้ นอกจากพูดเพียงแค่ว่า "เจอคุณหมอวันไหนคะ มีอะไรให้ถามคุณหมอในวันนั้นดูนะคะ"ตอบได้เพียงเท่านี้จริงๆ เพราะว่าด้วยหน้าที่ บทบาทของนักรังสีการแพทย์

เราภูมิใจที่ได้อยู่เบื้องหลังของแพทย์ และเราภูมิใจที่งานของเราคือช่วยคนไข้

แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่สามารถแสดงความคิดเห็น หรือว่าท้วงติงในข้อที่เรารู้สึกว่า ผิด เพียงแต่เราต้องมองสถานการณ์ ณ ตอนนั้นให้ออก เราบอกหมอได้ แต่ต้องไม่ใช่ต่อหน้าคนไข้ และข้อมูลของเราต้องน่าเชื่อถือจริงๆ 

Comment

Comment:

Tweet

ตอนไปฝึกงาน คนไข้ชอบถามทางมากกว่า ^^'

#1 By (58.9.124.92) on 2009-04-18 13:47